Yusuf Ziya İskender

-TR- Normalde mafya temalarını hiç sevmeyen, hatta bu tarz eserleri fazlasıyla boğucu ve distopik bulan biriyimdir. Sırf bu yüzden Mafia serisine çok çok geç giriş yaptım. Ama ilginç bir şekilde, bu temaya olan önyargıma rağmen Mafia 1 inanılmaz hoşuma gitmişti. Keza Mafia 2'de de o beklediğim boğucu havayı hiç hissetmedim, oyun gayet aktı gitti. Mafia 3'e de bu beklentilerle başladım ve hakkını vereyim; oyunun giriş kısmı, hikayesi ve olayları anlatış tarzı gerçekten harika başladı. Ana karakterimiz Lincoln Clay oldukça sağlam yazılmış, şehirde arabayla turlamak ve o dönemin atmosferini solumak ilk başlarda çok keyifli hissettiriyor. Ama oyun o güzelim girişten sonra resmen kendi fişini çekiyor ve Mafia 3'ün o herkesçe bilinen hastalıkları başlıyor. O harika anlatı sistemini, sırf oyunun süresini gereksiz yere uzatmak için ekledikleri aşırı görev tekrarı öldürüyor. Saatler boyunca sürekli aynı mekanları bas, aynı adamları temizle, aynı şeyleri tekrar et... Bir süre sonra o kadar sıkılıyorsunuz ki, Lincoln Clay'in o derinlikli hikayesi bile bu ameleliği çekilir kılmaya yetmiyor. Görev dizaynındaki bu tembellik yüzünden muazzam bir potansiyel heba edilmiş. Sadece hikayesi ve şehirde gezmenin keyfi için bir şekilde katlanılır ama o bunaltıcı tekrarlar oynamaya devam etme hevesinizi fena halde kırıyor. -EN- I'm normally someone who strongly dislikes mafia themes; I usually find such settings too suffocating and overly dystopian. That's exactly why I started the Mafia series very late. But surprisingly, despite my prejudice against the theme, I really enjoyed Mafia 1. I didn't feel that suffocating vibe in Mafia 2 either; it flowed perfectly. I went into Mafia 3 with these good impressions, and to be fair, the intro, the story, and the narrative style started off incredibly well. Our main character, Lincoln Clay, is solidly written. Cruising around the city and soaking in the atmosphere feels amazing at first. But after that beautiful intro, the game completely pulls the plug on itself, and all the infamous flaws of Mafia 3 kick in. That great narrative system is ruined by extreme mission repetition, clearly added just to unnecessarily pad out the playtime. For hours, you raid the exact same places, clear out the exact same enemies, and do the exact same things over and over... You get so bored that after a while, even Lincoln Clay's compelling story isn't enough to make this grind bearable. Because of this laziness in mission design, a massive potential was completely wasted. It's worth enduring just for the story and the vibe of driving around the city, but those exhausting, repetitive missions severely kill your motivation to keep playing.

Mafia III

65

96

Yusuf Ziya İskender

@zephyros·23 dias

PC

2800 horas

Extremo

-TR- Onlarca rekabetçi oyun oynadım ama hiçbiri Tarkov'un verdiği o heyecanı, o çatışma hissini veremedi. Bazı hisler yazıyla tam anlatılamıyor ama Tarkov'a ilk girdiğiniz andan itibaren oyunun çok değişik, tekinsiz bir havası olduğunu anlıyorsunuz. Sizi gerçekten de savaşın ortasında hissettiren nadir yapımlardan biri; bu yüzden en sevdiğim rekabetçi oyun kesinlikle kendisi. Gerçekçi mekanikleri bir yana, oyun içindeki tüm silah ve ekipmanların gerçek hayatta birebir var olması muazzam. İsteseniz gerçekte de aynısını toplayabileceğiniz seviyede bir silah modlama sistemi var; bunlar küçük detaylar gibi görünse de deneyimi inanılmaz etkiliyor. Silah ve modlama seçenekleri derya deniz, haritalar ise harika tasarlanmış. Eğer yanınızda silahlara meraklı 1-2 arkadaşınız daha varsa oyunun keyfi bambaşka bir seviyeye çıkıyor. Fakat bu noktada tavsiyem, ekibi maksimum 3 kişi tutmanız yönünde. Çünkü Tarkov'da diğer oyunlardaki gibi dostu düşmanı gösteren ikonlar (HUD) yok. Kimin kim olduğunu anlamak kusursuz bir takım iletişimi ve harita bilgisi gerektiriyor. Bu yüzden 3 kişi olduğunuzda bile bazen karmaşa yaşayıp zorlanabiliyorsunuz. Ama tabii ki bu acımasızlık da Tarkov'un en güzel yanlarından biri. Oyuna bir kez daldınız mı, kendinizi harita okumayı öğrenirken veya 'Hangi silah, hangi kalibre mermi kullanır? Hangisi zırhı daha iyi deler?' diye araştırma yaparken buluyorsunuz. Silah 'geek'i sayılabilecek biri olarak oyunun bu derinliği beni gerçekten çok etkiliyor. Tabii ki kötü yanları da yok değil. Bazı görevler gereksiz derecede zorlaştırılmış, bu da bazen can sıkıcı olabiliyor. Bir de oyunun teknik tarafı var; Tarkov çok eskiden beri geliştirilen bir altyapıya sahip olduğu için matchmaking (oyun bulma) konusunda sorunlar yaşanabiliyor. Uzun bekleme sürelerine şimdiden hazır olun derim. Yine de sunduğu bu eşsiz deneyim için her şeye değer. Tarkov'u daha güzel hale getiren bu adamlara teşekkürler. @veteran @nskender @SPEH -EN- I've played dozens of competitive games, but none of them could deliver the excitement and raw combat feel of Tarkov. Some feelings are hard to put into words, but from the very first moment you drop into Tarkov, you realize it has a uniquely gripping and eerie atmosphere. It’s one of those rare titles that makes you feel like you’re truly in a warzone; that’s exactly why it’s my absolute favorite competitive game. Realistic mechanics aside, the fact that all the weapons and gear exist exactly as they do in real life is incredible. The weapon modding system is so deep that you could literally build the exact same setup in the real world. These might seem like small details, but they impact the overall experience immensely. The weapon and modding options are practically endless, and the maps are brilliantly designed. If you have 1 or 2 friends who are also into firearms, the fun reaches a whole new level. However, my advice is to keep your squad to a maximum of 3 people. Unlike other games, Tarkov has no HUD icons indicating friend or foe. Distinguishing who is who requires flawless team communication and map knowledge. Because of this, even with a 3-man squad, things can get chaotic and stressful. But naturally, this unforgiving nature is one of Tarkov’s greatest strengths. Once you dive in, you suddenly find yourself learning how to read maps or researching 'Which gun uses which caliber? Which ammo penetrates armor better?'. As a bit of a gun geek, this level of depth really blows my mind. Of course, it’s not without its flaws. Some quests are made unnecessarily hard, which can be pretty frustrating. Then there’s the technical side; since Tarkov has been in development on an older foundation for a long time, matchmaking issues are still present. Be prepared for long queue times. Still, for the unique experience it delivers, it's worth every second.

Escape from Tarkov

96

93

Yusuf Ziya İskender

@zephyros·27 dias

PC

21 horas

-TR- JRPG türüne çok yakın biri değilim ama bu oyunun sanat tasarımı beni direkt çekti, sırf onun için başladım. Girince de pişman olmadım; görseller, ortam tasarımı ve genel atmosfer gerçekten çok iyi tasarlanmış, her bölgenin kendine has bir havası var ve beni en çok çeken kısım kesinlikle buydu. Sıra tabanlı savaş sistemi de güzel kurgulanmış, parry dodge mekanikleri olduğundan savaşta sürekli aktif kalıyorsun, klasik sıra bekle vur döngüsüne girmiyor. Karakter gelişimi de tatmin edici, güçlendiğini net hissediyorsun oyun ilerledikçe. Ancak bazı boss ve NPC dövüşlerinde dodge zamanlaması çok dar tutulmuş, o kısımlarda strateji değil ezber ön plana çıkıyor ve biraz sinir bozabiliyor. Hikaye tarafı da çok iyi, konusu ilgi çekici ve üstüne güzel işlenmiş, son saatlere doğru gerçekten duygusal anlar var, karakterlere bağlanmamak zor. Genel olarak sanat yönü ve hikayesiyle JRPG sevmeyenleri bile yakalayabilecek bir oyun, kesinlikle denemeye değer. -EN- EN/ I'm not really into JRPGs but the art design of this game pulled me in right away, I started playing purely because of that. And I'm glad I did; the visuals, environment design and overall atmosphere are really well done, every region has its own distinct feel and that was definitely what impressed me the most. The turn-based combat system is also well crafted, since there are parry and dodge mechanics you stay active during fights, it doesn't fall into the typical wait-your-turn-and-hit loop. Character progression is satisfying too, you genuinely feel yourself getting stronger as the game goes on. However the dodge timing in some boss and NPC fights is way too tight, in those moments it becomes more about memorizing patterns than actual strategy which can get frustrating. The story is also really good, the premise is interesting and well executed, towards the final hours there are genuinely emotional moments and it's hard not to get attached to the characters. Overall with its art direction and story this is a game that can hook even people who don't usually play JRPGs, definitely worth trying.

Clair Obscur: Expedition 33

93