İnternette It Takes Two için "ilişki testi" falan diye bir sürü geyik dönüyordu ama eşimle bizim deneyimimiz hiç de öyle olmadı. Dedikleri gibi birbirimize girmedik, aksine bayağı iyi bir takım olduk.
Oyun dışarıdan çok çocuksu, aşırı kolay duruyor ama kesinlikle öyle değil. Bazı bölümlerde, özellikle o boss dövüşlerinde ve zamanlama gerektiren yerlerde epey zorlandık. Ama bu zorlanma aramızda bir gerginlik yaratmadı, tam tersine "Dur sen orada bekle, benim buraya basmam gerek" diye kafa kafaya verip plan yaptık. O zor yerleri geçince gelen o tatmin hissi de aldığımız keyfi ikiye katladı.
Oyunun tasarımı gerçekten muazzam, sürekli yeni bir mekanik veriyor ve kendisini hiç tekrar etmiyor. Tempoyu hep yukarıda tutmayı başarmışlar. Oyuna 90 vermemin, yani o 10 puanı kırmamın sebebi ise hikaye ve karakterler. Cody ve May zaman zaman çok bencilce davranıyor, o konuşan kitap Dr. Hakim bazen insanı bayıyor ve hikayedeki bazı sahneler gereksiz yere absürt kaçıyor(Cutie seni asla unutmayacağım).
Yine de yan yana oturup, ekranı ikiye bölüp oyun oynamanın o eski, samimi tadını dibine kadar yaşatıyor. Eşinizle oynarken bazı yerlerde hafiften sinir katsayınız artsa bile günün sonunda inanılmaz keyifli bir deneyim kalıyor geriye, kesinlikle tavsiye ederim.
Rust
